W zasadzie początkowo do Brukseli nie mieliśmy jechać wcale. W planie było skupienie się na mniejszych miejscowościach, jak i udanie się do jakiegoś parku narodowego, jednakże niesforna aura, jak i całodniowe zmęczenie po walońskich przygodach sprawiły, że pociągiem wybraliśmy się do stolicy Belgii. Już sam przejazd pociągiem z Leuven uświadomił nas, że znajdujemy się w zupełnie innym świecie, niż tym, w którym żyjemy na co dzień. Otóż kilka, może kilkanaście kilometrów przed wjazdem do Brukseli ulokowane są olbrzymie parkingi buforowe, na których stoją dziesiątki tysięcy samochodów. Trudno wyobrazić sobie taki widok przed wjazdem do któregokolwiek z polskich miast. Tym samym przemieszczanie się po Brukseli jest relatywnie wolne od spalin, wszechobecnego ryku silników, czy też dźwięku klaksonów permanentnie nadużywanego przez agresywnych, zestresowanych kierowców.

Współczesna Bruksela ma jakby dwa oblicza. Dwie kultury francuska i flamandzka stoją tu w swoistej opozycji. Spójrzmy jednak jak to wyglądało za dawnych lat. Jak głosi legenda, biskup Cambrai i Arras, St. Géry wzniósł kaplicę na jednej z wysp na rzece Senne w roku 695. Nazwa miasta  pochodzi od słów bruoc, czyli bagno i sella, czyli domostwo. Pierwszy raz słowa Bruocsella użyto w 966 roku. 13 lat później Karol, Książę Lotaryngii, wybudował fort na wyspie St. Géry i przeniósł się z Cambrai do Bruocselli. Osada coraz bardziej rozrastała się, aż stała się centrum handlowym. W 1100 roku w Brukseli wzniesiono pierwszą fortyfikację. W 1229 roku Henryk I, Książę Brabancji, opublikował pierwszą kartę praw gwarantującą ochronę obywatelom, prawo do prywatnej własności, jak i ustanowiono kary za przestępstwa. Księcia Brabancji kontrolowali region przez dwa kolejne stulecia. W 1482 roku po śmierci Marii Burgundy, władzę przejęli Habsburgowie. Cesarz Karol V zrobił z Brukseli stolicę swojego królestwa. W 1695 roku Bruksela została w dużej mierze zniszczona przez natarcie wojsk Ludwika XIV. Austriackie rządy w XVIII wieku przyczyniły się do rozwoju miasta. To właśnie wtedy powstał Plac Królewski, czy też pałac w Laeken. Francuska rewolucja przegoniła Austriaków z Brukseli, a Francuzi pozostawali u władzy do 1815 roku, kiedy to Napoleon został pokonany w bitwie pod Waterloo. Belgia i Luksemburg zostały wcielone do Zjednoczonego Królestwa Niderlandów, jednakże nie trwało to długo, gdyż już w 1830 roku doszło do rewolt, a Belgia stała się niepodległym państwem. Dzięki królowi Leopoldowi II miasto nadal bardzo prężnie się rozwijało. Po II Wojnie Światowej Bruksela stała się siedzibą NATO, a następnie Unii Europejskiej. Piastowanie Europejskiej Stolicy Kultury w 2000 roku przyczyniło się do odświeżenia zaniedbanych budynków, jak i do mocnego rozwoju kulturowego miasta w ostatnich latach.

Bruksela podzielona jest jakby na dwie części, miasto górne i dolne.

Wielki Plac w Brukseli (Le Grand-Place)

To chyba najbardziej znane miejsce, jak i największa atrakcja turystyczna Brukseli. Niezwykły plac centralny otoczony jest przez budynki, w których znajdują się sale zebrań cechów, zniewalający ratusz, muzea, kawiarnie, restauracje, sklepy z czekoladkami. Plac swoją historią sięga XII wieku. W XV wieku w Brukseli zaczął prosperować rynek odzieżowy. Targ zajmował nie tylko ów plac, ale także okalające go ulice. W związku z prężnym rozwojem stowarzyszenia cechów zaczęły zakładać  miejsca, w których się spotykali. Usytuowanie ratusza natomiast wskazuje na rolę jaką pełnił w owym czasie. Otóż na jego froncie koncentrowało się życie polityczne, społeczne, jak i handlowe miasta. Wszelkie średniowieczne zawody, jak i publiczne egzekucje odbywały się właśnie na placu, tak aby władcy mogli się im pilnie przyglądać.

Le Grand Place w Brukseli

W 1695 roku na centralną Brukselę spadł grom bomb. Większość z budynków cechów, kościołów, jak i tysiące domów zostały zniszczone. Cudem nietknięty uchował się ratusz. Pozostałe budynki pochodzą z XVII wieku.

Ratusz (Hôtel del Ville)

Jak już wcześniej wspomniano brukselski ratusz był jedynym budynkiem na Wielkim Placu, który uchował się podczas francuskiego bombardowania w 1695 roku. Wzniesiono go w latach 1402 do 1454 zgodnie ze wskazaniami projektu Jakuba z Thienen i Jana z Ruysbroek. Lewe skrzydło powstało w 1402 roku, natomiast prawe dodano w 1444 roku. Najwyższym punktem ratusza jest strzelista, wysoka na 96 metrów wieża. Warto zwrócić uwagę na rzeźby przedstawiające władców i świętych. W portalu głównym można dostrzec postać świętego Michała. Architektonicznie jest to jedna z najpiękniejszych budowli jakie było mi dane widzieć w Belgii i doskonały przykład gotyku brabanckiego. Niestety jak to w przypadku tego typu budowli, również i ratusz w Brukseli jest oblegany przez tak ogromne tłumy, że trudno obejrzeć go w spokoju, nie mówiąc już o upamiętnieniu budynku na fotografii.

Ratusz w Brukseli

Budynki cechów (Guildhalls)

Budynki cechów grupowane i nazywane tutaj Negen Naties van Brussel, czyli Dziewięć Narodów Brukseli. Każdy z „narodów”reprezentował dziedziny, którymi zajmowały się cechy. Są to kolejno La Nation de Notre Dame, La Nation de Saint Gilles, La Nation de Saint Laurent, La Nation de Saint Géry, La Nation de Saint Jean, La Nation de Saint Christophe, La Nation de Saint Jacques, La Nation de Saint Pierre, La Nation de Saint Nicolas.

Budynki cechów w Brukseli

Siusiajcy chłopiec (Manneken pis)

Figura nagiego sikającego chłopca wykonana z brązu pochodzi wykonana w 1619 roku przez Jerome’a Duquesnoy uchodzi za symbol miasta. Zgodnie z legendą chłopiec był synem jednego z królów belgijskich i zaginął podczas polowania. Odnalazł go leśniczy słyszący odgłos strumyka. Był to sikający chłopiec. Inna legenda mówi o najeźdźcach, którzy podłożyli materiały wybuchowe w mieście, a mały chłopiec nasikał na palący się lont i w ten sposób uratował miasto.

Powiem szczerze, że nie rozumiem fascynacji ów figurką i ciągłego tłumu rządnych sfotografowania się z nią turystów. Jeśli ktoś natomiast jest fanem tego typu atrakcji na ulicy Rue des Bouchers odnajdzie kolejną rzeźbę o nazwie Jeanneke pis jak i sikającego psa Zinneke Pis na ulicy Rue des Chartreux.

Sikający pies w Brukseli

Gmach giełdy (Palais de la Bourse)

Budynek powstał w 1873 roku i został zaprojektowany przez Leona Suys. Przy wykańczaniu ozdób zewnętrznych pracował również Rodin. Co prawda gmach giełdy cechuje się elementami neoklasycystycznymi, jednakże wielu ludzi dostrzega w dekoracjach elementy baroku.

Gmach giełdy w Brukseli

Dziś niestety schody gmachu oblegane są przez bezrobotnych imigrantów tłumnie przybywających do Brukseli każdego roku.

Kościół świętego Mikołaja (Eglise Saint Nicolas)

To jeden z najstarszych kościołów w kraju, który swoją historią sięga XI wieku. Romańska konstrukcja uległa zniszczeniu w 1367 roku i została zastąpiona przez późnogotycki kościół. W kościele znajduje się obraz Matka Boska ze śpiącym dzieckiem. Pozostałe wyposażenie pochodzi z XIX wieku.

Kościół świętego Mikołaja w Brukseli

Królewska Galeria świętego Huberta (Galeries Royales Saint-Hubert)

Galeria została zaprojektowana przez Jean-Pierre Cluysenaer’a w latach 1846 do 1847. Składa się ona z dwóch głównych sekcji o długości około 100 metrów każda oraz z galerii o mniejszym rozmiarze. Znajdziemy tu ekskluzywne sklepy, restauracje czy kawiarnie. Nawet jeśli nie chcemy robić żadnych zakupów, warto udać się tu, by podziwiać architekturę wnętrz galerii, gdyż nie ma ona nic wspólnego z „galeriami”handlowymi znanymi z naszego polskiego podwórka.

Królewska Galeria świętego Huberta w Brukseli

Katedra Świętego Michała i Świętej Guduli (Cathédrale des Saint- Michel-et-Gudule)

Katedra w Brukseli wybudowana w stylu gotyckim na wzgórzu Treurenberg sięga swoją historią XI wieku. To właśnie wtedy powstał tu pierwszy kościół w stylu romańskim. Przebudowa do stylu gotyku brabanckiego miała miejsce w XIII wieku i zainicjował ją książę Henryk I. Projekt został ukończony dopiero w XVI wieku, co uzasadnia obecność elementów renesansowych.

Katedra świętego Michała i świętej Guduli w Brukseli

Świątynia była niejednokrotnie plądrowana wskutek czego nie spotkamy już tu elementów dawnego wystroju. W latach 1983 do 1989 przeprowadzono restaurację świątyni.

Pałac Królewski (Palais Royal)

Pochodzący z XIX wieku pałac nie przyciąga dziś szczególnej uwagi turystów, gdyż nie pełni już roli królewskiej rezydencji. Po śmierci królowej Astrid, żony Leopolda III, monarchowie belgijscy przenieśli się do Laeken. Mimo to Pałac Królewski w Brukseli nadal pozostaje ich oficjalną rezydencją. Po zachodniej stronie pałacu znajduje się Muzeum BELvue. Możemy zaznajomić się tu z historią Belgii od czasów uzyskania niepodległości.

Pałac Królewski w Brukseli

Park Brukseli (Parc de Bruxelles)

Jest drugim największym parkiem w całym mieście. Założony w latach 1776 do 1783 w neoklasycystycznym stylu przez francuskiego architekta Gilles’a Guimard pełnił funkcję tereny łowieckiego dla książąt Brabancji. W 1793 roku został zniszczony przez francuskie trupy wojskowe. W czasach belgijskiej rewolucji park pełnił funkcję schronienia dla żołnierzy armii Zjednoczonego Królestwa Niderlandów. W XIX wieku cały park otoczono podwójnym rzędem lip, a w XX wieku zainstalowano tu latarnie. W 1930 roku wybudowano pod nim bunkier z tunelem prowadzącym do budynku parlamentu. Kolejna renowacja parku miała miejsce w 2000 i 2002 roku.

Słup kongresu (Colonie du congrès)

Słup wzniesiono w 1850 roku w celu upamiętnienia kongresu narodowego z 1831 roku, który proklamował belgijską konstytucję. Zaprojektowany przez Josepha Poelaert wzbija się na wysokość 25 metrów, a na samym szczycie umieszczono figurę Leopolda I. Na dole płonie ogień jako hołd dla Belgów, którzy polegli w trakcie działań II wojny światowej.

Kościół Notre-Dame du Sablon w Brukseli (Eglise Notre-Dame du Sablon de Bruxelles)

To kolejna świątynia będąca doskonałym przykładem gotyku brabanckiego. Pierwszą kaplicę zbudowano tu w 1304 roku z polecenia cechu kuszników. Ilość pielgrzymów przybywająca tu w celu uczczenia obrazu Madonny mającego leczniczą moc sprawiła, że w XV wieku kościół powiększono. Kościół słynie z poczwórnej galerii z oknami, w których można podziwiać kolorowe witraże. Znajdziemy tu także dwie barokowe kaplice. Na wyposażeniu kościoła znajduje się także posąg świętego Huberta.

Pałac Sprawiedliwości (Palais de Justice)

Gmach Pałacu Sprawiedliwości uznawany jest za jeden z najznamienitszych projektów Leopolda II. Był symbolem prawa i porządku. Miał przywoływać świątynie egipskich faraonów, Zaprojektował go Joseph Poelaert, który zmarł w 1879 w trakcie budowy. Legenda głosi, że rzucono na niego klątwę za wyrzucenie wielu rezydentów Marolles w celu umożliwienia realizacji ów projektu.

Berlaymont

Wzniesiony w 1967 roku budynek jest główną siedzibą Komisji Europejskiej i władzy wykonawczej Unii Europejskiej.

Parlament Europejski (Parlement europeen)

Otwarty w 1990 roku przez króla Alberta II szklano-stalowy budynek nazywany jest potocznie „Caprice des Dieux”, czyli zachcianka bogów. Parlament Europejski pełni władzę ustawodawczą. Ustala również budżet oraz udziela Komisji absolutorium z jego wykonania. Wybory odbywają się co pięć lat. Jest to jedyna z europejskich instytucji, której debaty są publiczne. Każdy może przyjść i obserwować co się dzieje na sali obrad.

Budynki Parlamentu Europejskiego

W budynkach Unii Europejskiej nie dostrzegam żadnego piękna, a raczej brzydotę. Stal, szkło ma przywoływać nowoczesność, a tak naprawdę wywołuję we mnie architektoniczną odrazę.

Chcąc poświęcić więcej czasu na zwiedzanie stolicy Belgii, można udać się jeszcze do niezliczonej ilości muzeów, pojechać do Laeken odwiedzić ogrody i rezydencje królewską, jak i zobaczyć słynne Atomium, czyli model kryształu żelaza powiększony 165 miliardów razy.

Dla nas jednodniowy wypad do stolicy Belgii z Leuven jest całkowicie wystarczający. Bruksela nie powaliła nas na kolana. Nie odnaleźliśmy tu nic, co urzekłoby nas do tego stopnia, by chcieć tu wrócić. Ot raczej kolejne odhaczone miejsce na mapie stolic Europy.

Sklepy z czekoladami w Brukseli

Park Narodowy Hoge Kempen

Wracając do Polski, zatrzymujemy się jeszcze, by pospacerować po Parku Narodowym Hoge Kempen znajdującym się w Limburgii. Park został założony w 2006 roku i obejmuje obszar o powierzchni 57km2. Znajdują się to przede wszystkim wrzosowiska i lasy z głazami pochodzącymi z okresu epoki lodowcowej. Najwyższe wzniesienia parku sięgają 100 metrów. Na terenie parku można spotkać ponad 7 tysięcy przedstawicieli flory i fauny. Park Narodowy Hoge Kempen jest idealnym miejscem do pieszych wędrówek, a mnogość doskonale oznaczonych szlaków pieszych tylko zachęca do eksplorowania parkowych terenów.

Park Narodowy Hoge Kempen